Τρίτη, 18 Αυγούστου 2015

Το Μπλόκο της Κοκκινιάς



Το Μπλόκο της Κοκκινιάς έχει μείνει στην ιστορία ως τραγωδία για τη Νίκαια, κατά την οποία διεξήχθησαν ομαδικές εκτελέσεις στην περιοχή από τα κατοχικά στρατεύματα των Γερμανών.

Γύρω στις 3 τα ξημερώματα της Πέμπτης 17 Αυγούστου 1944, δεκάδες μηχανοκίνητα και πεζοπόρα τμήματα του γερμανικού στρατού μαζί με Γερμανούς και Έλληνες ταγματασφαλίτες εισέβαλαν στη Νίκαια από την περιοχή της Πέτρου Ράλλη στο ύψος του Γ΄ Νεκροταφείου και απο το Περιβολάκι και την περικύκλωσαν. Τις πρώτες πρωινές ώρες, οι ταγματασφαλίτες απαίτησαν από τους άνδρες ηλικίας 14-60 ετών να εμφανιστούν στην κεντρική πλατεία (Πλατεία Οσίας Ξένης) προκειμένου να ελεγχθούν.

Τότε οι Γερμανοί εισέβαλαν στα σπίτια και όσους εντόπιζαν εκεί ή στις γύρω γειτονιές, τους εκτελούσαν επί τόπου. Έπειτα από μερικές ώρες περίπου 20.000 Κοκκινιώτες βρίσκονταν στην πλατεία και εκεί ξεκίνησαν οι δωσίλογοι (φορώντας κουκούλες για να μην αναγνωρίζονται) να υποδεικνύουν στους Ναζί τους Έλληνες πατριώτες πρόσφυγες που κατοικούσαν στην Κοκκινιά. Αυτοί οδηγούνταν στη Μάντρα της Κοκκινιάς (μερικά στενά μακριά από την πλατεία) με την κατηγορία ότι ήταν κομμουνιστές και εκτελούνταν ομαδικά. Ταυτόχρονα με τις ομαδικές εκτελέσεις, οι Γερμανοί λεηλάτησαν και έκαψαν δεκάδες σπίτια. Στο τέλος της ημέρας χιλιάδες πτώματα μεταφέρθηκαν και θάφτηκαν στο Γ΄ Νεκροταφείο Νικαίας, ενώ περίπου 8.000 Κοκκινιώτες οδηγήθηκαν ως όμηροι στο στρατόπεδο του Χαϊδαρίου.

Πρόκειται για μία από τις πιο μελανές σελίδες της Κατοχής, χαρακτηριστικό παράδειγμα της ωμής βίας και του εκτεταμένου δωσιλογισμού που κυριάρχησαν στα τρία σκληρά χρόνια, αλλά που δεν στάθηκαν εν τέλει ικανά να καθυποτάξουν τις γνήσιες ελληνικές ψυχές.
Διαβάστε περισσότερα »

Σάββατο, 4 Ιουλίου 2015

Μάχη της Μαντινείας (362 π.Χ.)


Στις 4 Ιουλίου του 362 π.Χ. έλαβε χώρα στη Μαντινεία, 15 χλμ. βόρεια της Τρίπολης, η δεύτερη μεγαλύτερη μάχη της αρχαιότητας, μετά από εκείνη του Μαραθώνα. 

Η Θήβα είχε ήδη κερδίσει πρωτεύουσα θέση μεταξύ των ελληνικών πόλεων-κρατών, καθώς η Αθήνα είχε προ καιρού εξασθενίσει, ενώ και η Σπάρτη βρισκόταν επίσης στη δύση της. 

Οι Θηβαίοι, με επικεφαλής τον Επαμεινώνδα, επικράτησαν κατά κράτος των Σπαρτιατών και τον συμμάχων τους, μετρώντας όμως τη σημαντική απώλεια του αρχηγού τους, ο οποίος τραυματίστηκε θανάσιμα και έχασε τη ζωή του. Δύο χρόνια νωρίτερα η Θήβα είχε χάσει και την άλλη μεγάλη δημόσια προσωπικότητά της, τον Πελοπίδα.

Ο θάνατος του Επαμεινώνδα θα συμβάλει στην υποβάθμιση του πρωταγωνιστικού ρόλου της Θήβας  στην Ελλάδα, ανοίγοντας το δρόμο για την επερχόμενη κυριαρχία της Μακεδονίας.


Η Μάχη

Ο Επαμεινώνδας είχε ως στόχο να τρώσει το σπαρτιατικό κύρος απόλυτα και είχε προσπαθήσει προηγουμένως χωρίς επιτυχία να αλώσει τη Σπάρτη. Είχε φτάσει μέχρι την αγορά της και αυτό ήταν πρωτόγνωρη ταπείνωση για τη Σπάρτη. Εντούτοις, αναγκάστηκε να αποχωρήσει και στράφηκε τότε προς τη Μαντινεία, επειδή εκεί υπήρχε συγκεντρωμένος στρατός Σπαρτιατών, Αθηναίων και Μαντινέων. Ήταν προς το συμφέρον της Θήβας να στηρίξει τις αρκαδικές πόλεις εναντίον ουσιαστικά της Σπάρτης, για να αποδείξει ότι η Βοιωτία ήταν σε θέση να παράσχει προστασία στους συμμάχους της και άρα μπορούσε να αναλάβει την ηγεμονία της Ελλάδας. Στη συμμαχία της Θήβας ανήκαν τότε οι Αργείοι, οι περισσότεροι Αρκάδες, οι Σικυώνιοι, οι Θεσσαλοί, οι Βοιωτοί, οι Ευβοείς, οι Λοκροί και οι Μαλιείς. Στη συμμαχία της Σπάρτης ανήκαν οι Αθηναίοι, οι Ηλείοι, αρκετές πόλεις της Αχαΐας και οι Μαντινείς.

Ο Επαμεινώνδας ουσιαστικά αιφνιδίασε τους αντιπάλους του κάνοντάς τους να πιστέψουν ότι όχι μόνον δεν θα εφάρμοζε τη στρατηγική της λοξής φάλαγγας την οποία περίμεναν πλέον, αλλά ότι είχε και σκοπό να στρατοπεδεύσει και να μην επιτεθεί. Όταν εφησύχασαν οι εχθροί του, ο Επαμεινώνδας κίνησε το στράτευμά του αστραπιαία και υπερίσχυσε γρήγορα, αλλά τραυματίστηκε θανάσιμα. Λίγο προτού πεθάνει πληροφορήθηκε ότι ο στρατός του είχε νικήσει οριστικά. Εντούτοις, ζήτησε από τους αξιωματικούς του να συνομολογήσουν ειρήνη με τους Σπαρτιάτες είτε επειδή είχαν σκοτωθεί στην ίδια μάχη και άλλοι σημαντικοί στρατιωτικοί της Θήβας είτε επειδή γνώριζε ότι με το θάνατό του η Θήβα δεν θα μπορούσε να σταθεί εύκολα μόνη της στην κορυφή. Λέγεται ότι προτού ξεψυχήσει οι σύντροφοί του στη μάχη του είπαν ότι δεν αφήνει διάδοχο, αλλά εκείνος απάντησε "αφήνω δύο κόρες, τη Λεύκτρα και τη Μαντινεία"

Διαβάστε περισσότερα »

Τρίτη, 31 Μαρτίου 2015

Ρενέ Ντεκάρτ (1596-1650)


Στις 31 Μαρτίου του 1596 γεννιέται ο Ρενέ Ντεκάρτ, γνωστότερος ως Καρτέσιος.

Ήταν Γάλλος φιλόσοφος, μαθηματικός και επιστήμονας των φυσικών επιστημών. Θεωρείται σταθμός στην ιστορία της φιλοσοφίας, καθώς φέρεται ως δάσκαλος και ταυτόχρονα θύμα του Διαφωτισμού. Αναφέρεται συχνά ως εκείνος που συνέλαβε την πιο ακραία μορφή σκεπτικισμού. Προσπάθησε και κατόρθωσε να απεγκλωβίσει τη φιλοσοφία από τον σχολαστικισμό, να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη στις νοητικές δυνάμεις του ανθρώπου και να απελευθερώσει το ανθρώπινο πνεύμα από την αυθεντία του παρελθόντος. Υπήρξε μία από τις σημαντικότερες μορφές του ηπειρωτικού-ευρωπαϊκού ορθολογισμού. Οι ιδέες του, όμως, έγιναν στόχος του εμπειρισμού που επικράτησε μακροπρόθεσμα. Αλλά και οι βασικές ιδέες του λειτούργησαν σε πείσμα των προθέσεών του. Θέτοντας τα όρια μεταξύ πνευματικού και υλικού κόσμου και αντιμετωπίζοντάς τον ως επαρκές και αυτόνομο αντικείμενο μελέτης, βοήθησε στην επικράτηση του υλισμού έναντι της πνευματοκρατίας. Υλιστές του 18ου αιώνα όπως ο Ντήτριχ Χόλμπαχ και ο εγκυκλοπαιδιστής Ντενί Ντιντερό, χρησιμοποίησαν τη γεωμετρική αντίληψη του Θεού που αποσύρεται μετά τη δημιουργία. Συνδυάζοντας την άποψή του με τη μηχανιστική ερμηνεία του ζωικού βασιλείου, προώθησαν τη υλιστική θεώρηση του κόσμου.
Διαβάστε περισσότερα »

Πέμπτη, 26 Μαρτίου 2015

Ρέημοντ Τσάντλερ: Ο "μαέστρος" του αστυνομικού μυθιστορήματος


Ένας από τους σπουδαιότερους συγγραφείς αστυνομικής λογοτεχνίας, ο Raymond Chandler γεννήθηκε στο Σικάγο το 1888. Όταν ήταν οκτώ ετών οι γονείς του χώρισαν και αναγκάστηκε να εγκατασταθεί με τη μητέρα του στο Λονδίνο, όπου τελείωσε το αριστοκρατικό Κολέγιο Dulwich. Ακολούθησε η απόκτηση της αγγλικής υπηκοότητας και σπουδές στη Γαλλία και τη Γερμανία, μετά το πέρας των οποίων επέστρεψε στο Λονδίνο το 1907, όπου αποφάσισε να βρει μια θέση στο δημόσιο. Τα παράτησε για να ασχοληθεί με το γράψιμο και δούλεψε σε αρκετές εφημερίδες ως ρεπόρτερ, αρθρογράφος και βιβλιοκριτικός. Το 1912 επέστρεψε στην Αμερική και κατέληξε στο Λος Άντζελες, όπου άρχισε να εργάζεται ως λογιστής. Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου υπηρέτησε στον Καναδικό Στρατό, λαμβάνοντας μέρος σε φονικές μάχες στη Γαλλία, το 1918, μεταξύ Αράς και Κομπρέ (ήταν ο μόνος που διασώθηκε από τη μονάδα του, η οποία εξολοθρεύτηκε πλήρως από βομβαρδισμό), ασχολήθηκε με επιχειρήσεις και έγινε ανώτερο στέλεχος της πετρελαϊκής εταιρείας Dabnay στην Καλιφόρνια. Το 1924 παντρεύτηκε την κατά 18 χρόνια μεγαλύτερή του Cissy Pascal, την οποία γνώρισε ενώ ήταν ήδη παντρεμένη. 

Εξαιτίας της οικονομικής κρίσης των αρχών της δεκαετίας του '30, χάνει τη δουλειά του και στρέφεται οριστικά στη συγγραφή, στέλνοντας ιστορίες στο περιοδικό "Black Mask" των H.L. Mencken, G.L. Nathan και αργότερα του Joseph Shaw (πρώτη εμφάνιση με τη νουβέλα "Blackmailers Don't Shoot", 1933). Ως το 1938 είχε δημοσιεύσει δεκαέξι ιστορίες και δούλευε το πρώτο του μυθιστόρημα, "The Big Sleep", που κυκλοφόρησε το 1939. Γνωρίζοντας αμέσως επιτυχία, εισήγαγε, σύμφωνα με τα λόγια ενός κριτικού, "ένα νέο είδος αστυνομικού μυθιστορήματος, στο οποίο η εφευρετικότητα της πλοκής και της έρευνας συνδυάζεται με ένα χαρακτηριστικό και ξεχωριστό λογοτεχνικό στυλ". Την ίδια επιτυχία με το πρώτο του μυθιστόρημα γνώρισαν και τα άλλα έξι που έγραψε όλα κι όλα: "Farewell, My Lovely" (1940), "The High Window" (1942), "The Lady in the Lake" (1943), "The Little Sister" (1949), "The Long Good-Bye" (1954) και "Playback" (1958). Σε όλα πρωταγωνιστεί ο ντετέκτιβ Φίλιπ Μάρλοου. Το 1950 εξέδωσε 12 από τα διηγήματά του που δεν ανέπτυξε, στη συνέχεια, σε μυθιστορήματα, σε δύο τόμους ("Trouble is My Business", "The Simple Art of Murder" -τα υπόλοιπα οκτώ εκδόθηκαν μετά το θάνατό του, στον τόμο "Killer in the Rain", 1964). Πολλά από τα βιβλία του μεταφέρθηκαν στον κινηματογράφο, ξεκινώντας με το "Αντίο, γλυκιά μου", το 1941, από την εταιρεία RKO, και "Το ψηλό παράθυρο", το 1943, από την 20th Century Fox, με δική του συμβολή στα σενάρια, γεγονός που του πρόσφερε, μεταξύ άλλων, δουλειά σεναριογράφου στο Χόλιγουντ, στο στούντιο της Paramount, το 1943, με μισθό 750 δολάρια την εβδομάδα. Στη συνέχεια, εργάστηκε και για το σενάριο αρκετών ακόμα ταινιών, όπως οι "Double Indemnity" του Μπίλυ Γουάιλντερ (1944), "The Blue Dahlia" του Τζορτζ Μάρσαλ (1946) και "Strangers on a Train" του Α. Χίτσκοκ (1951 -"Η υπόθεση είναι αρκετά χαζή, αλλά απ' ό,τι φαίνεται δεν μπορώ να κάνω τίποτα άλλο", γράφει για τη διασκευή του μυθιστορήματος της Π. Χάισμιθ σ' ένα γράμμα του), που ήταν όλες υποψήφιες για Όσκαρ σεναρίου. 

Μετά το θάνατο της γυναίκας του, Σίσυ, το 1954, και παρά τη διεθνή του αναγνώριση, άρχισε να υποφέρει από κατάθλιψη και, μεθυσμένος, αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει με περίστροφο την επόμενη χρονιά. Παράλληλα, η υγεία του επιδεινώθηκε εξαιτίας του αλκοολισμού του και χρειάστηκε να μπει πολλές φορές στο νοσοκομείο. Ωστόσο, τον Φεβρουάριο του 1958 πήρε το αεροπλάνο για τη Ν. Υόρκη και το Λονδίνο, και την άνοιξη της ίδιας χρονιάς ταξίδεψε ως τη Νάπολη για να πάρει συνέντευξη από τον μαφιόζο Λάκι Λουτσιάνο, που είχε απελαθεί από το αμερικανικό κράτος. Το νήμα της ζωής του κόπηκε τελικά από πνευμονία, τον Μάρτιο του 1959, στη Λα Γιόλα της Καλιφόρνια όπου ζούσε, ενώ τον φρόντιζε η Χέλγκα Γκριν, τον ίδιο μήνα τον οποίο είχε εκλεγεί πρόεδρος της Mystery Writers Association στη Ν. Υόρκη.

Σε ένα αυτοβιογραφικό σημείωμα που έστειλε το 1950 στον Άγγλο εκδότη του, Χάμις Χάμιλτον, ο Ρέημοντ Τσάντλερ σημειώνει: "[...] Ως συγγραφέας μυστηρίου, πιστεύω ότι αποτελώ ένα είδος ανωμαλίας, αφού οι περισσότεροι συγγραφείς μυστηρίου της αμερικανικής σχολής είναι ημιμαθείς· εγώ δεν είμαι μόνο μορφωμένος αλλά και διανοούμενος, όσο κι αν απεχθάνομαι τον όρο αυτό. Θα έλεγε κανείς ότι η κλασική μόρφωση αποτελεί μια μάλλον κακή βάση για να γράψεις μυθιστορήματα σε σκληρή, καθημερινή γλώσσα. Πιστεύω το αντίθετο. Η κλασική εκπαίδευση σε γλιτώνει απ' το να ξεγελαστείς από την επίδειξη, από την οποία είναι γεμάτη η σύγχρονη μυθιστοριογραφία".

Πηγή πληροφοριών: http://www.biblionet.gr/author/15099/Raymond_Chandler
Διαβάστε περισσότερα »

Τρίτη, 24 Μαρτίου 2015

Ιούλιος Βερν: 110 χρόνια από τον θάνατο του προφήτη της λογοτεχνίας που ήθελε να γίνει ναυτικός



Της Αλεξάνδρας Τσόλκα για το Newpost.gr

Ποιος δε διάβασε την «Πλωτή Πολιτεία», τα «Ταξίδι στο κέντρο της γης», «20.000 λεύγες κάτω από τη θάλασσα», «Ο γύρος του κόσμου σε 80 ημέρες», «Από τη Γη στη Σελήνη», «Τα τέκνα του πλοιάρχου Γκραντ», «Η μυστηριώδης Νήσος», «Μιχαήλ Στρογκόφ», «Το αστέρι του Νότου», «Ο Πύργος των Καρπαθίων», «Ο 15ετης πλοίαρχος», «Η σφίγγα των πάγων»; Ποιος δεν ξέρει τον πιο διαβασμένο –μετά την Αγκάθα Κρίστι- συγγραφέα της ανθρωπότητας; Ποιός, απ τη δικιά μου τη γενιά, δεν θυμάται εκείνες τις ασπρόμαυρες εικόνες, σα γκραβούρες, στα βιβλία που μας έκαναν να ζούμε περιπατείς, να ανακαλύπτουμε κόσμους, να βλέπουμε το μέλλον, να μαθαίνουμε για τα βάθη της θάλασσας, τον ατμό, τους πάγους, την επιστήμη, την τεχνολογία, το διάστημα, τα στρώματα των εγκάτων της γης! Σκληρά χρωματιστά εξώφυλλα και μυρωδιά νέου βιβλίου.

Όλα μας μεγαλώναμε με τον Καπεταν Νέμο ως κακό και με τη γνώση πως στην Ινδία τις καίνε τις χήρες και μπορείς να γυρίσεις τη Γη σε δυόμισι, περίπου, μήνες ή πως δεν τυφλώθηκε ο καλός Στρογκόφ με το ατσάλινο σπαθί, γιατί βούρκωσε! Πως άρπαξε την φαντασία μας ο Ιούλιος Βερν και πως μας γέμισε το μυαλό και τη ψυχή με μια κοινή πια εσωτερική αρχειοθήκη εικόνων, συναισθημάτων, γνώσεων, σα να μεγάλωσε εκατοντάδες εφήβους και νέους σε όλο το πλανήτη ψιθυρίζοντας μας παραμύθια στη ψυχή.  «Όταν ένα ταξίδι αρχίζει άσχημα, σπάνια τελειώνει καλά» μας έμαθε, αυτός ο τόσο ποιητικός και προς τα τέλη του έργου του απαισιόδοξος προφήτης για το μέλλον των ανθρώπων!
 
Από τη ζωή του μου μένει πως έχουν περάσει 110 χρόνια απ το θάνατο του, που συνέβηκε στις 24 Μαρτίου του 1905, πως ήταν φιλέλληνας, θαυμαστής του αγώνα των Ελλήνων και υποστηρικτής των δικαιωμάτων του νέου έθνους. Μου μένει πως ήθελε να γίνει ναυτικός, να ζει και να ταξιδεύει στη θάλασσα, αλλά ο πατέρας του, αυστηρός και υπέρ πειθαρχίας, δεν του το επιτρέψει ποτέ. Κάποτε θα παραμελήσει τη Νομική και θα γράφει. Ο πατέρας του θα το μάθει και θα τον αποκληρώσει. Θα παντρευτεί μια καλλιεργημένη χήρα με δυο κόρες, θα κάνουν ένα γιο και θα είναι πάντα μαζί. Εκείνη τον ενθαρρύνει να γράψει πάντα. Ένας μαγικός εκδότης αναλαμβάνει να καθοδηγεί τη δουλειά του. Δημιουργούν μαζί. 

Ποιος δε διάβασε την «Πλωτή Πολιτεία», τα «Ταξίδι στο κέντρο της γης», «20.000 λεύγες κάτω από τη θάλασσα», «Ο γύρος του κόσμου σε 80 ημέρες», «Από τη Γη στη Σελήνη», «Τα τέκνα του πλοιάρχου Γκραντ», «Η μυστηριώδης Νήσος», «Μιχαήλ Στρογκόφ», «Το αστέρι του Νότου», «Ο Πύργος των Καρπαθίων», «Ο 15ετης πλοίαρχος», «Η σφίγγα των πάγων»; Ποιος δεν ξέρει τον πιο διαβασμένο –μετά την Αγκάθα Κρίστι- συγγραφέα της ανθρωπότητας; Ποιός, απ τη δικιά μου τη γενιά, δεν θυμάται εκείνες τις ασπρόμαυρες εικόνες, σα γκραβούρες, στα βιβλία που μας έκαναν να ζούμε περιπατείς, να ανακαλύπτουμε κόσμους, να βλέπουμε το μέλλον, να μαθαίνουμε για τα βάθη της θάλασσας, τον ατμό, τους πάγους, την επιστήμη, την τεχνολογία, το διάστημα, τα στρώματα των εγκάτων της γης! Σκληρά χρωματιστά εξώφυλλα και μυρωδιά νέου βιβλίου.
Όλα μας μεγαλώναμε με τον Καπεταν Νέμο ως κακό και με τη γνώση πως στην Ινδία τις καίνε τις χήρες και μπορείς να γυρίσεις τη Γη σε δυόμισι, περίπου, μήνες ή πως δεν τυφλώθηκε ο καλός Στρογκόφ με το ατσάλινο σπαθί, γιατί βούρκωσε! Πως άρπαξε την φαντασία μας ο Ιούλιος Βερν και πως μας γέμισε το μυαλό και τη ψυχή με μια κοινή πια εσωτερική αρχειοθήκη εικόνων, συναισθημάτων, γνώσεων, σα να μεγάλωσε εκατοντάδες εφήβους και νέους σε όλο το πλανήτη ψιθυρίζοντας μας παραμύθια στη ψυχή.  «Όταν ένα ταξίδι αρχίζει άσχημα, σπάνια τελειώνει καλά» μας έμαθε, αυτός ο τόσο ποιητικός και προς τα τέλη του έργου του απαισιόδοξος προφήτης για το μέλλον των ανθρώπων!

Από τη ζωή του μου μένει πως έχουν περάσει 110 χρόνια από το θάνατο του, που συνέβη στις 24 Μαρτίου του 1905, πως ήταν φιλέλληνας, θαυμαστής του αγώνα των Ελλήνων και υποστηρικτής των δικαιωμάτων του νέου έθνους. Μου μένει πως ήθελε να γίνει ναυτικός, να ζει και να ταξιδεύει στη θάλασσα, αλλά ο πατέρας του, αυστηρός και υπέρ της πειθαρχίας, δεν του το επέτρεψε ποτέ. Κάποτε θα παραμελήσει τη Νομική και θα γράφει. Ο πατέρας του θα το μάθει και θα τον αποκληρώσει. Θα παντρευτεί μια καλλιεργημένη χήρα με δυο κόρες, θα κάνουν ένα γιο και θα είναι πάντα μαζί. Εκείνη πάντα τον ενθαρρύνει να γράψει. Ένας μαγικός εκδότης αναλαμβάνει να καθοδηγεί τη δουλειά του. Δημιουργούν μαζί. 

Μια φορά θα τον πυροβολήσει ο ανηψιός του, που έζησε από τότε στα ψυχιατρεία μέχρι το τέλος. Θα μείνει κουτσός. Θα γίνει διάσημος. Θα δοξαστεί. Προς το τέλος της ζωής του, δεν πιστεύει πια στην τεχνολογία. Το αντίθετο. Γράφει βιβλία. Ο γιος του έκδοτη του, πια, νομίζει πως θα του χαλάσουν το όνομα και δεν τα εκδίδει. Είναι σκοτεινά, πεσιμιστικά, θλιμμένα για το μέλλον της ανθρωπότητας. Σχεδόν έναν αιώνα αργότερα, θα φτάσει στα χέρια μας το βαθύτατα απαισιόδοξο «Το Παρίσι στον 20ό αιώνα». Από το Παρίσι που εκείνος ζει, του 1863, μεταφέρεται σε αυτό του 1963. Κυκλοφορούν παντού χιλιάδες αυτοκίνητα που λειτουργούν με πεπιεσμένο αέρα, η πόλη όμως έχει σοβαρό πρόβλημα μόλυνσης της ατμόσφαιρας από τις βιομηχανίες. Παρασκευάζονται τρόφιμα από ανόργανες πρώτες ύλες. Η Γη έχει καλυφθεί από ένα πυκνό δίκτυο καλωδίων που στηρίζει τις εκτεταμένες τηλεπικοινωνίες, με τις οποίες είναι δυνατή η αποστολή εικόνων και το «παίξιμο» είκοσι πιάνων σε διαφορετικά σημεία του κόσμου από τον ίδιο καλλιτέχνη. Ο Βερν ορίζει πως οι άνθρωποι μέσα στην τόση επικοινωνία δεν μπορούν ουσιαστικά να μιλήσουν, αλλά, κλεισμένοι σπίτια τους και στις δουλείες τους για να ανεβάζουν συνεχώς την παραγωγή, γίνονται αντικοινωνικοί. Η τέχνη εγκαταλείπεται και υπάρχουν υποκατάστατα ή μάλλον κακέκτυπά της. Στο άλλο του βιβλίο, «Η ημέρα ενός αμερικανού δημοσιογράφου το 2889», που γράφτηκε το 1889, προσπαθεί να φανταστεί πώς θα είναι ο κόσμος ύστερα από 1.000 χρόνια. Ανάμεσα σε αλλά, λέει πως είναι οριστική η εξάντληση των ορυκτών καυσίμων.


Πεθαίνει. Όπως παθαίνουν πάντα τα ζωντανά πλάσματα και αλλοίμονο! Μετά τον θάνατό του, όπως είχε προβλέψει, ο άνθρωπος πήγε στη Σελήνη, στα βάθη των ωκεανών με υποβρύχια, έμαθε τι συμβαίνει στο κέντρο της Γης… Κάποτε, πριν το τέλος του, μπόρεσε να αγοράσει ένα ωραίο σκάφος. Και όλο ταξίδευε στις θάλασσες.

«Η θάλασσα είναι το παν. Καλύπτει τα 7/10 της γήινης σφαίρας. Η ανάσα της είναι αγνή και υγιεινή. Είναι μια απέραντη έρημος όπου ο άνθρωπος δεν αισθάνεται ποτέ μόνος, γιατί η ζωή στροβιλίζεται από όλες τις πλευρές» έλεγε. Πρόβλεψε σχεδόν τα πάντα! Ακόμα και ότι απ τη Φλόριντα θα εκτοξεύονται πύραυλοι για το διάστημα. Πίστεψε στους ανθρώπους. Είχε να πει πολλές ιστορίες. Είναι ο πατέρας της επιστημονικής φαντασίας. Έχουν επηρεαστεί απ' αυτόν ο Αρθούρος Ρεμπό, ο Ευγένιος Ιονέσκο, ο Ζαν Κοκτό, ο Αντουάν ντε Σεντ-Εξυπερί., συμπατριώτες του που συνέχισαν στα βήματά του στις λέξεις. Έχουμε επηρεαστεί απ' αυτόν όλοι εμείς, στα βήματά του στις σκέψεις. Το σπίτι όπου έζησε στην Αμιένη είναι μουσείο. Το πιο ψηλό εστιατόριο στον Πύργο του Άιφελ στο Παρίσι έχει το όνομά του: Le Jules Verne. Το πρώτο ατομικό υποβρύχιο του κόσμου, το 1954, ονομάστηκε "Ναυτίλος", προς τιμήν της πρόβλεψάς του στο «20.000 λεύγες κάτω από τη θάλασσα».

Στην Ελλάδα, υπάρχει οδός «Ιουλίου Βερν» στο χωριό Αρκάσα της Καρπάθου και στην Κύπρο στη Λεμεσό. Κάποτε κυκλοφόρησε και τραγούδι «Ιούλιος Βερν» με ερμηνεύτρια την Αλέκα Κανελλίδου, σε μουσική του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα και στίχους του Άκου Δασκαλόπουλου. Ήταν γλυκό και έλεγε:

«Τα στρογγυλά γυαλιά σου και το γενάκι σου
με φέρανε κοντά σου στο καμαράκι σου.
Κοιτάζεις κάπως έτσι και αλληγορικά
και δε σου παίρνουν λέξη μήτε τα ξωτικά.
Κι αν σε κακολογάν, αλήτη κι αν σε λέν
εγώ σε βλέπω ήρωα του Ιουλίου Βερν.
Μιλάς για ξένους τόπους και περιπέτειες,
φοβάσαι τους ανθρώπους, αλλά δε μου το λες.
Γυρνάς από τους δρόμους τα ξημερώματα,
στον ύπνο σου φωνάζεις λέξεις κι ονόματα».

Διαβάστε περισσότερα »

Κυριακή, 22 Μαρτίου 2015

Ζάππειον Μέγαρο


 Το 1869 η ελληνική κυβέρνηση οριοθέτησε 80.000 τ.μ. δημόσιας γης για το κτήριο στο χώρο μεταξύ των κήπων του Παλατιού και του αρχαίου Ναού του Ολυμπίου Διός. Η Βουλή των Ελλήνων πέρασε επίσης νόμο στις 30 Νοεμβρίου του 1869 ειδικά για τις κατασκευές των κτηρίων των Ολυμπιακών αγώνων του 1896 αφού το Ζάππειο ήταν το πρώτο κτήριο παγκοσμίως που κτίστηκε αποκλειστικά για τους Ολυμπιακούς αγώνες.

Το πρώτο σχέδιο του κτηρίου εκπονήθηκε από τον αρχιτέκτονα Φ. Μπουλανζέ, το οποίο στη συνέχεια τροποποιήθηκε από τον Αναστάσιο Θεοφιλά και τελικά εγκαταλείφθηκε. Ο Κωνσταντίνος Ζάππας ανέθεσε τελικά τον σχεδιασμό του κτηρίου στον Δανό αρχιτέκτονα Θεόφιλο Χάνσεν. Μετά από πολλές καθυστερήσεις το κτήριο θεμελιώθηκε την 20ή Νοεμβρίου του 1874. Τα επίσημα εγκαίνια έγιναν με πανηγυρικό τρόπο την 20ή Οκτωβρίου του 1888. Η αρχιτεκτονική του κτηρίου ακολουθεί τον νεοκλασικό ρυθμό, με πρόπυλο κορινθιακού ρυθμού. Το κτήριο, σε συνδυασμό με την τριτοξωτή λίθινη γέφυρα του Ιλισσού, η οποία είχε κατασκευασθεί, επίσης, με χορηγία του Ευάγγελου Ζάππα, και τους γύρω κήπους, αποτέλεσαν την εικόνα της Αθήνας στις αρχές του 20ού αιώνα. Δυστυχώς ο Ευάγγελος Ζάππας δεν έζησε αρκετά για να δει το κτήριο στην τελική του μορφή. Στη διαθήκη του άφησε τον ξάδερφό του, Κωνσταντίνο Ζάππα, υπεύθυνο για την εκτέλεση και συνέχιση του φιλανθρωπικού του έργου.

Στις 22 Μαρτίου του 1961, μετά τη ριζική ανακαίνισή του επί τη ευκαιρία των 100 χρόνων από την υπογραφή της διαθήκης του Ευάγγελου Ζάππα, το ανακαινισμένο Ζάππειο εγκαινιάστηκε από τον τότε πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Καραμανλή.
Διαβάστε περισσότερα »

Κυριακή, 8 Μαρτίου 2015

Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας

Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας (Διεθνής Ημέρα των Δικαιωμάτων των Γυναικών) εορτάζεται στις 8 Μαρτίου κάθε έτους. Έχει τις ρίζες της στις διαμαρτυρίες των γυναικών στις αρχές του 20ού αιώνα στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ, που ζητούσαν ίσα δικαιώματα, καλύτερες συνθήκες εργασίας, καθώς και δικαίωμα ψήφου. Θεσμοθετήθηκε το 1977 από τον ΟΗΕ, ο οποίος κάλεσε όλες τις χώρες του κόσμου να γιορτάσουν την ημέρα για τα δικαιώματα των γυναικών.


Είναι μια μέρα κινητοποιήσεων σε όλο τον κόσμο για την υποστήριξη της ισότητας, και την αξιολόγηση της θέσης των γυναικών στην κοινωνία. Παραδοσιακά, ενώσεις για τα δικαιώματα των γυναικών και ακτιβιστές διαδηλώνουν σε όλο τον κόσμο για να κάνουν γνωστά τα αιτήματά τους για βελτίωση της θέσης των γυναικών, καθώς και να εορτάσουν τις νίκες και τα επιτεύγματα του κινήματος.

Η παγκόσμια ημέρα των γυναικών ξεκίνησε ως ένας εορτασμός στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Σήμερα, σε πολλές περιοχές, η ημέρα έχει χάσει το πολιτικό της νόημα και έχει μετατραπεί απλώς σε μία ευκαιρία για τους άνδρες να εκφράσουν την αγάπη τους για τις γυναίκες, όπως συμβαίνει και με τη γιορτή της μητέρας και την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου. Σε άλλες περιοχές, ωστόσο, παραμένει ισχυρή η αρχική πολιτική σημασία της ημέρας για την υποστήριξη της ενδυνάμωσης και της ισότητα των γυναικών.

Ο εορτασμός, ύστερα από πολύχρονη καθυστέρηση, καθιερώθηκε το 1910 με πρόταση της Γερμανίδας σοσιαλίστριας Clara Zetkin κατά τη διάρκεια της Δεύτερης Διεθνούς, ενώ εορτάσθηκε για πρώτη φορά το 1911.
Διαβάστε περισσότερα »